Katastrofa. Jeszcze pół godziny chichrałam się, nawet płakałam ze śmiechu. Mam już tego serdecznie dosyć. Do tego jeszcze ten cholerny Kuba, za cholere on chodzi do mojej klasy, do mojego gimnazjum. Po cholere przeniósł się do niego, przecież on mieszka na Kurdwanowie, autobusem dojeżdża tutaj z 15 min. I za cholere nie wiem, dlaczego ja bez przerwy o nim myśle. Muszę się gdzieś w końcu wyżalić. Sama nie wiem, co takiego w nim widzę, jest taki jak inny, a mimo tego zawsze próbuję go oczarować. Szlak mnie zaraz trafi. Ty, Ty dobrze wiesz, że do Ciebie mówię, na avku masz dziwke z niebieskimi włochami, mówisz mi tera co mam zrobić, żeby o nim zapomnieć. Od początku roku tak jest i nie mogę przestać, okłamuję koleżanki, że się w nim nie kocham, bo wszystkie dziewczyny się w nim bujają, Z naszej klasy jest najprzystojniejszy... nawet ja nigdy takich nie lubiałam, zawsze myślałam, że jak jest przystojny to znaczy, że jest egoistą i... szczerze mówiąc wiele o nim nie wiem. Gadałam z nim raz czy dwa, i to są zwykle najkrótsze rozmowy w moim życiu. Przy innych jak rozmawiam jestem sobą, śmieje się, uśmiecham się, jestem szczera, a przy nim palnę byle co i zachowuję się jakbym zaraz miała się zrzygać na jego buty. Pomóz.